Hyperinsulinemie -><- Insulineresistentie

10846025_884114674942545_2020486554990298344_n


Zo is het maar net !
Mijn diabetes begon met hyperinsulinemie en kwam, terugkijkend, rond de 15/16 jaar. Toen begon ook mijn menstruatie, redelijk laat.
We aten tot die tijd ‘gewoon’ eten: aardappels, groenten en vlees of vis (1 x per week, meestal kabeljauw, op vrijdag) En vers fruit ná of samen met het eten fruit uit de inmaak, in de winter.  Ik had de eer dit op te halen uit de kelder. Voelen welk glas open was gegaan en dat werd het eerst gegeten. Ontbijt: spek, eieren en écht volkorenbrood (met boter) zoals ze het nu niet meer maken.

Rond die tijd kwam ook de pasta (vooral eerst macaroni) in de winkel en al die andere zooi uit de fabriek. Meegebracht door de italiaanse gastarbeiders. Mijn moeder kon dat niet klaarmaken, dus gingen de meiden koken, soms. Ik weet echt niet meer hoeveel ik toen at, maar wel dat ik een paar kilootje teveel woog. Niet zo belangrijk  toen.

Met 17/18 jaar ging ik in de verpleegstersopleiding, intern. Hard werken, veel bewegen en weinig eten, want gaarkeuken en niet erg lekker. Ik weet nog dat ik me toen weleens gewogen heb, in het ziekenhuis. Ik woog rond de  50/55 kg.

Met 21 jaar in verwachting, stoppen met de opleiding en werken (moest toen, als je ging trouwen én als je in verwachting was) Ik werd moddervet, ik denk zo’n 80 kg. Vast zwangerschapsdiabetes, maar dat werd niet geconstateerd in die tijd. Geen zorgen, ik zag er schattig uit 😀 . Toen mijn dochter geboren werd ging het niet makkelijk, ik brak mijn bekken (scheur in het kraakbeen van het schaambeen) Gelukkig maar, want het kind kwam er toch nog uit.
Alleen werd die breuk niet geconstateerd door de huisarts en de vroedvrouw. Zo liep ik maanden rond met erge pijn, totdat ik met veel aandrang om een röntgenfoto vroeg. Dat werd een spoedopname en 6 weken in een hangmatje met gewichten aan beide kanten. De breuk was inmiddels een vuistgroot. De dokters vertelden, tot in den treure, dat er ergens in Afrika een stam was, waar de vrouwen bij het eerste kind hun bekken kregen gebroken en dat bleef zo voor het volgende kind. Dus ik was oervrouw, lol, lol,  😦 voor de dokters.
Al met al hielp dat niet erg met het afvallen. Maar uiteindelijk viel ik wel weer af tot een normaal postuur.

Rond mijn 30-ste, veel stress door een slecht huwelijk en een man die zijn handjes niet kon thuishouden, een paar keer poging tot echtscheiding, tot het op mijn 35-ste lukte.
In die periode deed ik veel dieten. Sherry dieet, brooddieet etc. Ook kwam Atkins, in Nederland rond 1972, in the picture. Ik kocht het boek, heb ik nog en viel af zonder honger. Maar ja, ik luisterde naar de wetenschappers/dokters en journalisten die met bangmakerij iedereen weer er vanaf kletste.
Ook vasten werd al over gesproken en door mij uitgeprobeerd, niks eten en alleen ’s avonds een maaltijd. Toen werd de hyperinsulinemie heel duidelijk. Grote plas insuline als reactie op eten en dan niet meer kunnen ophouden met eten. Dat ging dus niet over, werkte niet. Zo hobbelde ik voort  😀

Ik zal de rest een beetje laten liggen, want teveel om op te noemen, maar mijn gewicht schommelde regelmatig, afhankelijk van de situatie en de hoeveelheid stress en geld om eten te kopen.
Uiteindelijk werd eind 1989 diabetes geconstateerd. Bijna meteen op de insuline ! Vanaf die tijd ging het bergaf, niet meteen maar héél langzaam. Steeds meer insuline en pillen. Druk leven en hard werken. Geen tijd om veel stil te staan. Door, door, door.

Totdat ik bijna 300 ml insuline spoot. Mijn internist dacht dat hij dat varkentje kon wassen door steeds meer insuline. Niet dus ! In 2003 kwam het nieuwe boek van Atkins uit. Toen begon ik weer opnieuw en nu met meer aandacht. Ik las zijn boek wel 2/3 x. En begon een beetje te begrijpen hoe het zat met de koolhydraten. Ik viel af en mijn bloedsuiker ging drastisch naar beneden. Insuline nog maar een kwart van voorheen. Internist: “ik hoef niet te weten wat u doet, maar blijf het maar doen” Lekker dan !!!  Weinig ondersteuning en aanmoediging, maar ik ging door.  Toch lukte het niet om meer dan 15 kg af te vallen.

Eind 2011, veel tijd om te stu-de-ren, begon ik te lezen op internet over Paleo, LowCarb en Keto. Op het blog van Melchior, het meest te vinden en via dat de hele wereld rond. Ik begon  te sporten en ‘fatsoenlijk’ te eten. Veel vet dus 😀 en weinig koolhydraten, maar vooral zo weinig mogelijk bewerkt voedsel.
Hoewel het langzaam ging, maar ik had de tijd, viel ik in zo’n 40 tot bijna 45 kg af. Hoe ik dat deed staat in dit blog en ga ik hier niet herhalen.

In 2015 kwam de klad erin. Ik ging langdurig vasten, omdat ik in een heel erg lang plateau terecht kwam. Alle interventie’s waren uitgewerkt, dus ik moest wat, anders ging het weer de verkeerde kant op. Op de 13de dag kreeg ik een hartinfarct, 2 x een stent (gelukkig wel een oplosbare) Meteen gestopt met roken, want ik was 7 dagen vastgeklonken aan de hartbewaking, dus ik kon niet naar buiten. Ik was al een tijdje daar mee bezig, nu móest het echt. Tja en dan wordt je meteen weer 5 kg zwaarder.

Dat is nu dus 3 jaar geleden en mijn plateau is er nog altijd ! Ik ben blij dat ik het -stoppen met roken+kg’s – is opgehouden en zelfs weer iets is afgenomen.  Maar mijn insulineresistentie wordt eigenlijk steeds erger. Mijn bloedsuiker is vooral in de ochtend veel te hoog. Meer spuiten ? Dan komen de kg’s aanvliegen, dus geen optie !!!!!

Minder insuline !?  Dat ben ik nu aan ’t doen. Van 38 EH heel langzaam naar 30 EH.  Waarvan 2 x 6 EH kortwerkende insuline, in de ochtend en bij de enige maaltijd per dag, en 16 EH langwerkende insuline s’avonds. Langzaam zakken want insuline is de boosdoener, bevorderd insulineresistentie.

Heel streng eten, koolhydratenarm, ook geen zuivel, 18 uur vasten, weinig gekookt en zeker geen bewerkt eten, voldoende eiwitten en geen extra vet toevoegen. Koffie met kokosroom, bakken in kokosolie, veel vooral rauwe groenten. Heel weinig fruit, alleen achter een grote maaltijd, bijvoorbeeld een halve appel.
Bloedsuiker iets gezakt, zelfs 5 mmol/L gezakt ná het sporten, dat is zeer uitzonderlijk want meestal zelfs hoger ná de sport.
We gaan het zien.

Allemaal naar aanleiding van  Gabor en Barbara 😀

20180717_165210.jpg
20180717_164452.jpg

De laatste bordjes, met veel rauwe groenten: